
روایتی صادقانه از روزهایی که ذهن و دل در سکوت درمان، با خود روبهرو میشوند.
ششمین عصر آسایشگاه را میگذرانم.
افکار منفی دست از سرم برداشته، اما هنوز حس رخوت بر من چیرگی دارد.
دوقطبی… نام بیماری من است.
از وقتی که این اسم را از زبان دکتر شنیدم، دلهرهای شدید در وجودم خانه کرده است. درون قلبم طوفانی برپاست که گویی حالاحالاها قصد آرام شدن ندارد.
دیشب دخترک اتاق ۱۰۷ حرفی به من زد که مرا به فکر فرو برد.
او میگفت: «هر اتفاقی که در زندگی ما رخ میدهد، درسی دارد که باید آن را بیاموزیم.»
خیلی فکر کردم که از روزهای آسایشگاه چه درسی میتوان گرفت؟
اکنون در اتاق ۱۰۸ خوابیدهام و مینویسم.
صدای جیکجیک پرندگان و نسیم خنک بهاری از پنجره اتاق، فضا را تلطیف میکند.
براستی، در پس این آسایشگاه چه درسی نهفته است؟
آیا باید یاد بگیرم سرچشمههای اضطراب را از خودم دور کنم؟
یا آنها را مدیریت کنم؟
شاید در حال تمرین صبر کردن هستم؟
درست نمیدانم… اما حس میکنم دلیلی و نکتهای پشت این ماجرا قرار دارد.
شاید درس من این است که باید در شرایط سخت، روحیه خود را حفظ کنم.
یا شاید باید تمرین دوری از علایقم را میکردم؟
نمیدانم… من هنوز یک علامت سؤال بزرگم!
شاید معنای زندگی، در همین تلاش خاموش برای فهمیدن باشد؛ فهمیدن خود، حتی در میان دیوارهای سفید آسایشگاه.
پنجم اردیبهشت ۱۴۰۴ – آسایشگاه