
شب دوازدهم است. اسباب کشی انجام شده. استرس وجود اهریمن و اسباب کشی امروز مرا تا مرز خوردن سم پیش برد.
درد عجیبی در سرم میپیچد. تا حدی که دوست دارم جمجمهام را بشکافم و مغزم را از درون آن دربیاورم.
مرد هم امروز اینجا بود. این وقفه ندیدن او حس بدی به من میدهد. احساس میکنم با هم غریبه شدهایم. او اما سعی میکند این حس را در من بکشد.در هر حال من هنوز خانه پدرم هستم و فعلا هم امکان مراجعت ندارم. تازه اگر شانس بیاورم که سهشنبه وقتی برای ویزیت میروم دکتر مرا بستری نکند.
رسوخ اهریمن در من به قدری زیاد شده که امشب وقتی چشمهایم را میبستم، در دنیای خیال او به منهجوم میآورد. ترس تمام وجودم را گرفته بود که به زور داروها توانستم کمی آرام بگیرم.
چه کسی میداند پایان این بدبختی کجاست؟!
یکم آبان ۱۴۰۵