
هشت شب گذشت. هشت شب لعنتی! راستش این روزها دیگر به بودن اهریمن عادت کردهام. این اصلاً نشانه خوبی نیست.
حالا او به عضو بسیار کوچکی از مغز من بدل شده. اگر این منوال ادامه پیدا کند او کم کم کل مغز مرا در بر میگیرد و در نهایت من میشوم اهریمنی که قصد جان خودم را دارم، میشوم آن چاقویی که دسته خودش را میبرد. باید برای دخترک معصومه درون آینه کاری کنم او نباید به دست من نابود شود.
این روزها بسیار غمگینم. در قلب من فقط یک شمع سوسو میزند تا این قلب منجمد را گرم کند و من برای محافظت از این شعله زره پولادین به تن کرده ام.
مینای کوچک من بیوقفه مراقبت هستم تا روزی که اهریمن شکست بخورد.
بیست و هفتم مهر ۱۴۰۵
پن: تصویر بعدا اضافه میشود در این زمان حوصله این کارها را ندارم.
.