
چند روزیست در بی حسی مطلق هستم. مثل یک بادبادک که هر نسیم کوچکی او را در هوا میرقصاند. درست نمیدانم چه میخواهم؟
آیا دوست دارم زندگی کنم؟ این سوال را هزاران بار در روز از خودم میپرسم. پاسخ قاطعی وجود ندارد، گاه با صراحت به خودم میگویم نه و گاهی مانند یک مجسمه از جواب وا میمانم.
نمیدانم چه میخواهم بنویسم... مدتی است حوصله صحبت کردن ندارم و دوست دارم از آدمها فاصله بگیرم.
هنوز نتوانستم بعضی ها را ببخشم و این احساس گناه را در من شعلهور نگه میدارد. چقدر زندگی این روزها سخت است. روزهایم مثل یک خرمالوی نارس طعم تلخ و گس دارد. انگار روزهاست در کویر تشنه مانده ام و انقدر تلاش بیهوده کرده ام که پاهایم توان راه رفتن ندارد.
حس یک پیراهن وصله خورده را دارم، هیچ کس عمیقاً من را دوست ندارد و فقط برای رفع نیاز کنار آنها هستم.
براستی چه باید کرد؟ کاش پاسخ را میدانستم.
حالا که راه مشخصی دارم بهتر است عمیق تر به مرگ فکر کنم. مرد به من میگفت نباید به نبودن فکر کنم چون بخش پررنگی از زندگی او هستم اما میدانم نبودنم میتواند به نفع همه باشد.
چقدر "من" را دوست ندارم. دلم میخواهد بدترین آسیب ها را به او بزنم. از دیدن عذاب کشیدن او سرخوش میشوم.
چقدر از دختر درون آینه بیزارم، بالاخره او را نابود خواهم کرد!
بیست و چهارم فروردین 1404
پن: چند روز بعد از نوشتن این متن خودکشی اتفاق افتاد!