
خودکشی، جانم را نه… تمامِ داشتههایم را از من گرفت!
روزهای سختی را میگذرانم. همهچیز بیش از پیش برایم عذابآور شده.
زنِ درونِ شرکت آشوبم را بیشتر میکند. میخواهم بهعنوانِ خداحافظی، با ساعتِ فلزیِ روی میزم بر فرقِ سرِ او بکوبم.
این آخرین روزی است که اینجا هستم. از فردا باید تمامِ روز را در خانه بمانم.
تنهاییِ لعنتیِ خانه، روحم را زخمی میکند.
این روزها بسیار شکنندهتر شدم. هر بهانهٔ کوچک یا بزرگی، احساساتِ مرا برانگیخته میکند و اشکِ من را درمیآورد.
همچنان با صدای درونِ سرم در جدال هستم. او همچون علیرضا آذر، مدام میگوید:
«گاهوبیگاه پر از پنجرههای خطرم،
به سرم میزند این مرتبه حتماً بپرم.»
و من زیر لب به او میگویم:
«میپرم، دلهره کافیست، خدایا تو ببخش،
خودکشی دستِ خودم نیست، خدایا تو ببخش.»
نیمِ بزرگی از من میخواهد زندگی کند، ولی توانِ جنگیدن ندارد.
و نیمِ کوچکترِ من میخواهد خود را از این عذاب خلاص کند؛ که برخلافِ کوچکبودنش، زورِ بیشتری دارد.
در این جدالِ پرتنش، تنها من هستم که زیرِ دستوپا له میشوم!
دخترکِ کوچکِ درونِ من، خود را با هر زحمتی که هست سرپا نگه میدارد، ولی گاهی از زمینوزمان خسته میشود.
آیا کسی میآید که این دخترکِ بیپناه را همراهی کند…؟
بیستم اردیبهشت ۱۴۰۴
پن: خانم داخل تصویر باردار نیست و این کودک درونش اشاره به دخترک کوچک درون من داره که زیاد راجع بهش نوشتم..