
از آسایشگاه بیرون آمدم، اما چیزی از من آنجا جا ماند.
آخرین روز آسایشگاه است. مرد به دنبالم آمده. آن روز خودکشی به یادم میآید. مرد وقتی فهمید چه کردهام، با من قهر کرد. آن شب را در بیمارستان بودم، حتی آنجا هم با من قهر بود. حتی روزی که مرا در آسایشگاه بستری کرد، با من قهر بود. دقیق در خاطرم هست که از پرستارها خواستم با او صحبت کنند تا شاید دوباره با من آشتی کند.
او میداند که من از تنها ماندن میترسم، اما هر بار، به بهانهای کوچک یا بزرگ، سکوتش نفس مرا میگیرد.
به هر حال الان با من آشتی است و آمده تا مرا از اینجا ببرد.
وسایلم را آهسته جمع میکنم و میاندیشم که این تجربه چقدر برایم گران تمام شد. اگر با خودم روراست باشم، دیگر همان من سابق نیستم و سایهی آسایشگاه تا همیشه روی من میماند.
حالا زخمی بزرگ در قلبم دارم که هرگز خوب نخواهد شد. خاطرات اینجا تا آخرین روز زندگیام در ذهنم خواهند ماند.
برای آخرین بار برمیگردم و به حیاط نگاه میکنم. سکوت آسایشگاه هنوز روی دیوارهاست. اینجا همان ته خط معروف است که میگویند، و من یکبار آن را دیدهام. از دوباره دیدن آن هراس دارم.
پس خداحافظ آسایشگاه… تا ابد…
هفتم اردیبهشت ۱۴۰۴ - آسایشگاه