
ده شب گذشت. اهریمن هنوز اینجاست. امروز چندین بار بر من مستولی گشت تا جاییکه با شمشیری از پرانول به او حمله کردم.
این روزها خیلی سخت میگذرند. اهریمن خودکشی ثانیه به ثانیه قوی تر میشود. و من ثانیه به ثانیه به تسلیم شدن نزدیکتر میشود. این جنگ لعنتی کمکم جان مرا میگیرد. افکار اهریمنی گاهی آنقدر شدید میشود که بدن درد میگیرم. گویی او با زنجیرهایی بزرگ مرا میکشد و من مدام در حال تقلا کردن هستم.
دیگر نمیدانم باید با این روح زخمی و جان خسته چه کنم؟
این روزها ناامیدی همچون تار عنکبوت دارد مرا در بر میگیرد.
دلم برای روزهایی که همه چیز خوب بود تنگ است. دلم تنگ روزهاییست که دیگر هرگز باز نمیگردند.
این دنیا یک زندگی بیدغدغه به من بدهکار است...
بیست و نهم مهر ۱۴۰۵
.