
دو هفته گذشت. اهریمن ۱۴ روز است که با من زندگی میکند. دیشب به این نتیجه رسیدم که شاید هیچگاه قرار نیست اهریمن از بین برود و او تا ابد همراه من میماند. مموری به اهریمن را پذیرفته بودم اما امروز خانم مشاور میگفت که اسم این موضوع پذیرش نیست بلکه تسلیم شدن است.
آری من در مقابل اهریمن ملعون تسلیم شدهام و فکر میکنم بودن من میتواند به نفع همه کس باشد. مرد میگوید که من را خیلی دوست دارد و زندگی او بدون من سراسر غم و اندوه است. من اما قلبم به تکه سنگ میماند که هیچ حرفی رویش اثر ندارد. من بستری نمیشم و آنقدر خانه مادرم میمانم که یا خوب شوم یا اقدام صورت گیرد.
آنقدر اهریمن خودش را به در و دیوار مغزم کوبیده که دلم میخواهد جمجمهام را بشکافم مغزم را در بیاورم و زیر پا له کنم شاید سردردم خوب شود.
امشب در اسباب کشی دفتری از دوران دبیرستانم یافتم که در آن مکرراً از خودکشی صحبت کرده بودم. با خود اندیشیدم این اهریمن لعنتی تا به کی قرار است همراه من بماند. او دوست دیرین من است.
از این شرایط خستهام. کاش این روزها زودتر تمام شود!
سوم آبان ۱۴۰۵