
روز چهارم مثل جمعه بود. مثل تمام روزهای جوانیمان که قرار بود به ما خوش بگذرد اما جمعه بود. هنوز هم جمعه است. رخوت و کسالت جمعه از سر و رویم چکه میکند. این حس لعنتی را دوست ندارم.
امروز سر موضوعی از دهانم پرید و به مرد(عشق) گفتم که وقت ندارم. خدا میداند که او چقدر ناراحت و ناامید شد. آنقدر در آغوشم گریست که لباسم از اشکش خیس شده بود.
آری... حق با اوست! او هم حق دارد که یک همسر کمدردسر داشته باشد. نه شخصی چون من که یا مریض است یا دارد میمیرد. او حق دارد خوشبخت و شاد باشد اما خودش نمیفهمدکه من دارم چه موهبتی را به او میدهم.
او میتواند خاطرات خوشمان را در یک کمد بگذارد بعد برود و یک خانم لاغر و زیبا و همه چیز تمام برای خودش اختیار کند. مرا هم خدا بیامرزد...
روز چهارم چه روز عجیبی بود...
هجدهم اردیبهشت ۱۴۰۵
.