
روز پنجم به بدترین شکل ممکن سپری شد. مشغول خوردن صبحانه بودم که شماره عمهام زنگ تلفن را به صدا درآورد. حرفهایی عجیب میزد. از مادرم میگفت که پشت سرشان صفحه گذاشته و با شخصی همدست شده و حالا آن شخص او را فروخته و خانواده پدری که حالا چون لشگر مارهای زخم خورده قصد انتقام جویی داشتند. عمه اما این میان میانجیگری میکرد و قصد آرام کردن اوضاع را داشت و به این خاطر به من زنگ زده بود که بتواند تیم جمع کند.
قلبم هزار تکه بود. آخر تا به کی من باید بابت بودن این زن خجالت بکشم؟ چقدر باید جای او عذرخواهی کنم؟ چقدر خستهام... در این بین به ناخنهایم رنگ و لعابی هم دادم تا شاید اهریمن کمی دورتر شود اما هیچ افاقه نکرد. چون مامان امروز همدست اهریمن خودکشی است!
خدا یکی از ما دونفر را زودتر بکشد...
نوزدهم اردیبهشت ۱۴۰۵