
سومین روز برنامه خودکشی به اتمام رسید. از دیشب تا به حال افکار اهریمنی فقط یکبار من را تسخیر کردند که در نتیجه آن دست خودم را با سیگار سوزاندم.

امروز اما از صبح که بیدار شدم دوستم به خانه مان آمد و تا شب کنارم ماند.
در کنار او افکارم ضعیفتر از قبل بود و به راحتی میتوانستم کنترلشان کنم.
به رفتار مرد(عشق) مینگرم. چقدر مظلوم و شکننده شده. به هر ریسمانی چنگ میزند تا بتواند من را کمی بیشتر پیش خودش نگه دارد. من اما تسلیم نیروهای اهریمن هستم.
وقتی هجمه افکار منفی از سمت اهریمن به من هجوم میآورد من به یک مجسمه تبدیل میشوم که هیچ اختیار عملی ندارم. چشمانم خیره به روبروست و هرچه در سرم میآید را انجام میدهم.
اوضاع تلخ و سختی است...
باید اعتراف کنم امروز کمتر از روزهای قبل دوست داشتم که نباشم...
کاش این عذاب زودتر تمام شود...
هفدهم اردیبهشت۱۴۰