
دیروز و دیشب برایم اوقات تلخ و سختی بودند. آنقدر سخت که من سنگر را شکستم تا اهریمن دوباره به من نزدیک شود. امروز هم روز سختی بود. عصر که از پیش دوستم به خانه آمدم تصمیم خود را گرفتم. با قلبی آکنده از غم برای بازماندگان نامهای نوشتم و برنامه را چیدم. خودکشی..!
میدانم که مرد گفته اگر انجام بدهی ترکت میکنم. می دانم که سرانجام آن آسایشگاه است. اما من این بار انجامش می دهم به امید بهشت زهرا...
نامه را که نوشتم کمی گریه کردم و سیگار کشیدم، شام پختم و فوراً به داروخانه رفتم با هزار ترفند سعی کردم دارو مد نظرم را تهیه کنم اما نشد. گویی تکنسین هم متوجه شده باشد. دارو را نگرفتم و دست از پا درازتر به خانه آمدم و نقشه تازه تری ریختم. ناگهان در آینه چشمم به خودم افتاد در چشمانم فقط خشم و نفرت بود.
مینا باید نابود شود هر طور که هست...
پانزدهم اردیبهشت۱۴۰۵
پن: عکس بعداً اضافه میشود.
.
.
.