
روز میلاد من است آمدهام دست کشم به سر و گوش عرق کرده دنیای خودم
ساعت کمی بعد از نیمه شب نهم مرداد است. روزیکه در تقویم به نام من است.
سالهای سال گذشت و به تدریج شور زندگی در من کشته شد. امسال دیگر نه مثل روزهای کودکی برای تولدم روزشماری میکردم. نه مثل روزهای نوجوانی به دنبال دریافت عشق از اطرافیان بودم و نه مثل هجده ساله ها هیجان زده!
امسال موهای جوگندمی جلوی سرم را شانه زدم لباسم را عوض کردم و به استقبال مهمانان رفتم.
امسال این جشن مختصر را حق خودم میدانستم برای تک تک ثانیه های این ۳۶۵ روز سهتی که دوام آوردم. حالا که به لطف خانم مشاور حالم خیلی بهتر است و زمزمههای آمدن فاز شیدایی را میشنوم این جشن را حق خودم میدانم.
مینای عزیزم امسال برایت آرزو کردم حالت بهتر شود. این یعنی نهایت دوست داشتن!
کاش زندگی نیز با تو مهربان تر باشد...
تولدت مبارک
نهم مرداد۱۴۰۵