
سیزده شب گذشت. افکار به قوت خود باقی هستند. هنوز منزل پدرم سکونت دارم. امروز هم همچون روزهای گذشته اهریمن دو سه باری حمله کرد که من با اندک توانی که دارم مقابل او ایستادم. نمیدانم این روزها تا به کی ادامه دارند...
مرد میخواهد بر خلاف نظر دکتر مرا به سفر ببرد. او هنوز هم با بستری شدن مخالفت میکند. اما امروز من هم به او گفتم که مخالف بستری شدن هستم. میدانم که بیرون از آسایشگاه افکارم درمان نمیشود اما میخواهم به او بفهمانم عواقب تصمیمش چه خواهد بود!
افکارم رفته رفته شدیدتر میشوند و جالب اینجاست من اصلاً به درمان شدن امیدوار نیستم. حتی نسبت به مرد سوءظن نیز پیدا کردم که او عمدا مرا به خانه مادرم فرستاده تا بتواند کمی تنها باشد. آخر شاید او هم از این شرایط لعنتی خسته شده باشد.
آه... مینای بیگناه من چگونه میتوانند با تو بیرحم باشند؟!
دوم آبان ۱۴۰۵