
یادداشتهایی از چهارمین روز در آسایشگاه؛ جایی میان سکوت، دود سیگار و اندوهی بینام.
امروز چهارمین روز آسایشگاه است.
از احوالاتم اگر بخواهم بگویم، بسیار سردرگمم و همچنین نگران روزهای پیش رو هستم.
نمیدانم چه چیزی درون من گم شده که دائماً به دنبال آن میگردم.
امروز آرامش بیشتری دارم؛ گویی آن قایق طوفانزده حالا به آبهای آرام رسیده.
اما چقدر دیگر باید دوام آورد تا بتوان به ساحل رسید؟
آدمهای اینجا وجه اشتراک زیادی با هم دارند.
همهی آنها از دست کسی به ستوه آمدهاند.
آیا به جای بستری کردن این بیچارهها بهتر نبود مقصران اصلی بستری شوند؟
اَه... این حرفهای مسخره حالم را به هم میزند.
دلم میخواهد از احساسات و افکار درونی خودم چیزی بنویسم اما کلمات دور سرم میچرخند و نمیتوانم هیچیک را انتخاب کنم...
دوباره سعی میکنم؛
امروز چهارمین روز از آسایشگاه است.
احوالم مانند نوشتههایم درهم و شلوغ است و این بیثباتی حالم را بدتر میکند.
ساعتها پشت پنجره میایستم، سیگار میکشم و از لای توریها درختان را تماشا میکنم.
تا همین چند روز پیش هر روز قریب به دهدوازده ساعت کار میکردم و بیرون از خانه بودم،
اما حالا در یک اتاق نشستهام و فقط سیگار میکشم.
در بخش مراقبت اجازه داشتن فندک نداریم،
به همین خاطر صبح که پرستار برایم سیگارم را آتش میزند،
آتش به آتش سیگار میکشم تا عصر...
عصر که میشود، شام میآورند و این یعنی تا کمتر از یک ساعت دیگر همه باید بخوابند.
نشخوار فکری اینجا هم دست از سرم برنمیدارد.
مدام به خودم میگویم که تو نه تنها لیاقت آن زندگی را نداشتی، بلکه لیاقت مردن هم نداشتی.
با این سرزنشها سعی میکنم حرص خودم را خالی کنم،
اما حرصی که خویش دارم به یک دریا متصل است و قصد تمام شدن ندارد.
کاش اتفاق دیگری برایم افتاده بود...
کاش زنده نمانده بودم...
امروز هم گذشت. مثل هر روز دیگر، با سیگار، سکوت، و خودی که هنوز ازش گریزانم.
سوم اردیبهشت ۱۴۰۴ – آسایشگاه