
با تمام خستگی، پا به جنگ نهادم...
امروز سومین روز آسایشگاه است. دکتر از روند درمان راضی است. این مسئله نویدبخش این است که به شوکدرمانی احتیاجی نیست. امروز از بخش جانفرسای مراقبت به بخش عمومی منتقل شدم.
حالا عمیقاً دوست دارم که بهبود یابم، چرا که باید بتوانم زندگی بدون بیماری را دوباره تجربه کنم. باید دوباره همان آدم سابق شوم. دوباره لبخند بزنم، زندگی کنم!
فکرهای توی سرم کمی آرامتر شده. اهریمن خودکشی به کمینگاه خود رفته. امیدوارم تا ابد همانجا بماند، چرا که اگر دوباره بازگردد، حتماً من را با خود خواهد برد.
چه واقعیت هولناکی! باید حتماً با او بجنگم... باید حتماً او را نابود کنم...
اما چگونه؟ نمیدانم!
یکباره، افکار آسیبزا به سرم هجوم آورد...
باید به خانوادهام فکر کنم... همسرم... برادرم... پدر و مادرم...
در این مدت دیدهام که چگونه برای بهتر شدن من از جان و دل مایه گذاشتهاند. حالا نوبت من است.
من باید از این جنگ سربلند بیرون بیایم، اما چگونه؟
بیستم شهریور۱۴۰۴ - آسایشگاه