
شب یازدهم هم گذشت. هنوز افکار شدید هستند. اهریمن بیخ گوش من ایستاده، نفسهایش فضا را برایم سنگین کرده. در این مواقع قلبم به سرعت خودش را به در و دیوار سینهام میکوبد.نفسهایم به شماره میافتند. زمین لرزه ای شدید دستانم را میلرزاند، آنها گویی شمشی از یخ هستند. سر و صورتم در کورهای آتشین میسوزد. درست در همینجا اهریمن وارد میشود. ناگهان افکار اهریمنی مثل خون زیر پوست تنم میدود.
دست آخر اهریمن وارد جسمم میشود و من گویی بازتابی از او میشوم. با حالتی تسخیر شده، چشمانی خیره به نقطه ای نامعلوم و دندانهایی قفل شده تن به خواسته های او میدهم.
آن وقت میگویند خودت باید به خودت کمک کنی!!!
سیام مهر ۱۴۰۵
.