
من یک شوالیه هستم که به جنگ اهریمن میروم.
ساعت ۱۹ است؛ چهارمین شب آسایشگاه. مثل شبهای دیگر شام را خوردهایم و منتظر داروها هستیم.
بیحسی عجیبی، تنِ سردم را در آغوش گرفته. نه شادم و نه غمگین.
از آینده بیم دارم. من سالهاست با اهریمنِ خودکشی زندگی میکنم. حتی نمیتوانم زندگی بدون او را تصور کنم. گرچه او این روزها زیاد با من کاری ندارد، از دوباره آمدنش وحشت دارم.
آه... اکنون که این نوشته را مینویسم، به سرم هجوم میآورد. تصاویر را بازسازی میکنم و بیش از پیش میترسم. گویی اکنون که قرار است به مصاف او بروم، او نیز تمام توان خود را به کار گرفته است.
نباید همهچیز را نابود کنم... من ماههاست که سیلِ داروها را تحمل کردهام — باید از قلعهای که با هزار زحمت ساختهام، محافظت کنم.
اکنون، من تصمیم دارم که درمان شوم. اما چگونه؟!…
بیستویکم شهریور ۱۴۰۴ — آسایشگاه