
اهریمن جانم را نگرفت، ولی مرا دوباره به عمق سکوت آسایشگاه کشاند.
مدتی است که افکار خودکشی دست از سرم برنمیدارند. گویی اهریمنِ خودکشی از همیشه نیرومندتر شده است. مدام به نیستی و مرگ میاندیشم.
در هفته گذشته دو بار خواستم خود را از این مهلکه برهانم، اما مرد (عشق) متوجه شد و اهریمن را از من دور کرد.
آقای مشاور میگوید که به مرحله خطرناکی رسیدهام و باید تحت کنترل باشم.
او نامهای برای خانم دکتر نوشت و او را مطلع کرد. دکتر تا نامه را دید، فوراً دستور بستری را صادر کرد.
نمیدانم ماندن در آسایشگاه چه کمکی میتواند بکند، اما همه موافق آن هستند.
گویی همه میکوشند من را زنده نگه دارند. آخر کسی نیست به آنها بگوید از جان این دخترک چه میخواهند...
بقیه برای ماندنش تلاش میکنند، ولی من از او بیزارم و قصد جانش را دارم.
امروز با خودم گفتم شاید حق با آنها باشد و زندگی آنقدرها هم که من فکر میکنم، جانفرسا نیست.
دیگران را دیدم که چه شادمانه زندگی میکنند و متأثر شدم که چرا من نمیتوانم؟
چگونه میشود شاد زندگی کرد بیآنکه به مردن اندیشید؟
ماههاست که علیرضا آذر در سرم فریاد میکشد و «تومور دو» میخواند. این صدا تردید من برای خودکشی را از بین میبرد.
آری، من نمیخواهم زنده باشم. از این عذابِ هر روزه خستهام. کل پیکرم از این جنگِ پیاپی زخمی است.
یک عمر دویدم و نرسیدم، تلاش کردم و بیثمر شد.
من دیگر نمیخواهم این زندگی لعنتی ادامه یابد، بهایش هرچه میخواهد باشد...
پانزدهم شهریور ۱۴۰۴
پینوشت ۱: دو روز بعد از این متن من دوباره به آسایشگاه رفتم...
پینوشت ۲: دکلمه تومور دو از علیرضا آذر بسیار زیباست اگر دوست داشتید گوشش کنید.
لینکش رو تو کامنت اول براتون میذارم.