
امروز حرفهایی به من زده شد؛ که گویی کلیدی بود برای ورود اهریمن به قلبم. اضطراب شدید داشتم. ذره به ذره نزدیک شدن اهریمن را حس میکردم؛ تا جایی که او چون یک روح شیطانی تمام مغز و کالبد من را فرا گرفته بود. مرد که به خانه آمد ساعتها راجع به وقایع با هم صحبت کردیم اما مغز من گویی سنگ بود و حرفهای او چون میخ...
نمیتوانستم اهریمن را از خودم برانم با اینکه تمام وجودم او را نمیخواست. در مغزم سناریو پردازی میکردم اما از صمیم قلبم میخواستم که زنده بمانم.
من با خانم مشاور قرارداد امضا کرده بودم. من نباید خودکشی کنم.
اشکهایم روی دفتر میریزد و من میاندیشم مگر من چقدر دیگر طاقت دارم؟!
کاش اهریمن سیاهیها به دنیای خودش برگردد!
بیستم مهر۱۴۰۵
پن: تصویر بعدا اضافه میشود در این زمان حوصله این کارها را ندارم.