
ساعت ۱۹:۳۰ روز هفتم است. شام را خوردیم و منتظر خوردن داروها هستیم. صدای آهنگ از بلندگوهای بخش به گوش میرسد و تمرکز نوشتن را از آدم میگیرد. امروز مادرم به ملاقات من اومد کمی با هم صحبت کردیم و رفت امروز سومین جلسه شوک درمانی بود. این جلسات به کلی حافظه مرا از بین برده،کمتر چیزی را به یاد میآورم. حتی برای نوشتن در انتخاب هر کلمه دقایقی فکر میکنم تا بتوانم کلمه مورد نظر خود را بیابم.
دلتنگ خانه هستم. دلتنگ مرد مهربانم. ظاهراً سه جلسه دیگر شک درمانی دارم و میبایست یک هفته دیگر اینجا بمانم.
مغزم برای نوشتن یاری نمیکند بهتر است نوشتن را به زمان دیگری موکول کنم.
سیزدهم آبان ۱۴۰۵
.