افسردگی؟

پنجمین شب بازگشت اهریمن است. دوباره به خطوط آبی دفتر خیره‌ام و نمی‌دانم از چه باید بگویم. از اهریمن که مدام در سرم برنامه خودکشی می‌ریزد یا افسردگی که نرم نرمک صدای قدم‌های منحوسش را می‌شنوم؟

امروز مرد می‌گفت هرگز حاضر نیست دوباره مرا بستری کند. از حرفش خوشحال شدم؟ خیر! من نمی‌خواهم که وبال گردن دیگران باشم. امروز سه روز است که من در خانه پدرم اقامت دارم و این مسئله مرا ناراحت می‌کند که زندگی دیگران به خاطر من مختل شود.

پس آسایشگاه بهترین راه است که آن هم مرد نمی‌پذیرد.

آه... در این بین افسردگی را چه کنم؟ اگر حس من درست باشد و دوباره سر و کله‌اش پیدا شود آن وقت چه؟

لعنت بر باعث و بانی بدبختی‌ها...

بیست و چهارم مهر۱۴۰۵

پ‌ن: تصویر بعدا اضافه می‌شود در این زمان حوصله این کارها را ندارم.

.