ساعت هفتِ شبِ هفتم آسایشگاه است. یک ساعت پیش شام را خوردیم و یک ساعت دیگر دارو می‌دهند. این ساعت آرام ترین ساعت روز است. هرکس برای خودش مشغول کاری است و من در اتاق ۱۰۸ مشغول نوشتنم!
امروز از بخش مراقبت به بخش عادی منتقل شدم اما به خواست خودم یکروز دیگر در مراقبت ماندم به استثناء اینکه ترددم آزاد باشد.
ساعت که سه شد مرد به دیدنم آمد. از خانه برایم می‌گفت و من ذره ذره دلتنگ تر می‌شدم.
لعنت به اهریمن که مرا از خانه جدا کرد.
الان سه روز است که از اهریمن خبری نشده.
امروز که فهمیدم شوک‌درمانی نیز تاثیری بر سپاه اهریمن ندارد بیشتر از همیشه احساس بی‌پناهی کردم، اما او رفته و امیدوارم هرگز بازنگردد.
کاشکی آخر این سوز بهاری باشد...
ششم خرداد۱۴۰۵
