پنجشنبه شب است. امروز صبح از خواب بیدار شدم وسایلم را جمع کردم و به آسایشگاه آمدم. ظهر بود که بستری شدم. لباس‌های صورتی لعنتی را به تن کردم و به بخش آمدم. کمی بعد مرد رفت و من تنهاتر از همیشه کنج اتاق آرام گرفتم.
کسی صدایم می‌زند. پرستار برای گرفتن نوار قلب آمده. رشته افکارم پاره شد. حالا او رفته پس از نو شروع می‌کنم:
مینا هستم. مریض اتاق ۱۰۷ !
امروز بعد از ظهر که می‌خوابیده بودم که صدایم زدند. بله مرد مهربانم آمده بود. با هم کمی صحبت کردیم و خوراکی خوردیم سر آخر او رفت و من دوباره به آغوش تنهایی برگشتم.
هم اتاقیم زن خوبی است. او صورتی گرد و شکمی بزرگ دارد و قلب مهربانش از تک تک کلماتش پیداست. بعد از چند کمی با اون صحبت کردم با هم چای نوشیدیم و سیگار کشیدیم حالا هم ساعت هفت و خورده‌ای است یکی دو ساعت دیگر باید بخوابم و این روز لعنتی را به پایان برسانم.
هفتم آبان ۱۴۰۵
.
