
ساعت چهار صبح هست پای اندک نوری که از آباژور میتابد خوابیدهام و مینویسم. صدای اذان از مسجد سر کوچه به گوش میرسد. نمیدانم شاید هم مناجات است. این شبها چندین بار از خواب بیدار میشوم، سیگاری میکشم و دوباره با زحمت میخوابم. جنگ همچنان ادامه دارد. استرسش فقط در من افزایش اشتها ایجاد کرده. نگران افزایش وزنم هستم و استرس میگیرم و دوباره پرخوری و استرس و پرخوری این چرخه بیانتها تا مرز انفجار ادامه دارد. میخواهم از آسایشگاه بگویم. سایهای که همچنان بر سر من است. این روزها احساس میکنم آسایشگاه از همیشه به من نزدیکتر است. مدام تصور میکنم که آنجا هستم. هر ساعتی که از روز میگذرد با خودم فکر میکنم که اگر الان آنجا بودم مشغول چه کاری بودم. اما امشب که مطابق همیشه از خواب بیدار شدم وقتی که از سیگارم کام میگرفتم دوباره فکر آنجا به سرم هجوم آورد که اگر آنجا بودم و چهار صبح بیدار میشدم آیا میتوانستم سیگار بکشم یا نه؟ همانطور که غرق افکارم بودم پی بردم که من دلم میخواهد دوباره برگردم. با خود میگویم آخر چرا من آنجا را دوست دارم؟ چرا باید برای رفتن سناریو سازی کنم؟ مگر آنجا چه دارد؟ آنجا برایم دقیقاً همان نقطه امن است. همان جایی که من آرامش محض را احساس میکنم. درستتر بگویم هیچ استرسی ندارم، هیچ مسئولیتی ندارم، کسی از من هیچ انتظاری ندارد، فقط برای خودم هستم و بس... با آدمها معاشرت میکنم، سیگار میکشم، کاردستی درست میکنم، بله آنجا محسناتی هم دارد تا اکنون به آنها فکر هم نمیکردم. من فقط جنبههای منفی آنجا را میدیدم. حالا دوست دارم که دوباره بازگردم اما کمی میترسم. رفتن به آنجا برای من مساوی با بازگشت اهریمن است. من نمیخواهم که اهریمن دوباره برگردد. این حال سگی نسبتاً ثباتیافته را دوست دارم. چه میشود؟ گفت من خستهام از این جهنمها! انگار در حبابی از آرامش دروغین هستم و میدانم که به زودی این حباب میترکد و من در آغوش اهریمن پرت میشوم. من دیگر از او نمیترسم حتی اگر بیاید و من را به تاراج ببرد.
برای حرف آخر شعرهای زیادی در سرم میگردند که نمیتوانم هیچ یک را انتخاب کنم. پس به گفتن تاریخ بسنده میکنم.
شانزدهم فروردین۱۴۰۵
.
.