
روزهایم تکراری است. غالباً روی کاناپه خوابیدهام و سیگار میکشم. گه گداری کارهای دیگری نیز میکنم که خیلی مهم نیستند. زندگی همچنان روی غمگینش را به من کرده و من در ژرفای این غم در حال غرق شدن هستم.
نمیپرسم این غم لعنتی تا به کی ادامه دارد اما در دلم لحظه شماری میکنم تا ورق برگردد و آس به دست من بیفتد.
صدای علیرضا آذر در سرم می پیچد:
دست خراب است چرا سر کنم/ آس نشانم بده باور کنم
آری چرا باید سر کرد؟
دو سه روزی است که افکار اهریمنی خودکشی بسان صاعقه ای چند لحظهای ذهن من را مورد هدف قرار میدهند. حقیقتاً دلم از آن روز تا به حال میلرزد که نکند دوباره این افکار شدت بگیرد.
من دیگر قصد بستری شدن ندارم.
باید کاری کرد. نباید تسلیم شد.
من شاهد نابودی دنیای منم/ باید بروم دست به کاری بزنم
سیزدهم تیر۱۴۰۵