طبق تقویم دقیقا پنج روز دیگه تاریخ اولین امتحان پایان ترم منه و من هنوز نمیدونم میتونم امتحان بدم یا نه! چرا؟ چون دانشگاه عزیزم کماکان بعد سه هفته داره دور خودش میچرخه و نامهنگاریهای بیهوده میکنه تا ببینه چطور میشه کاری کرد تا دختر چموشی که بنده باشم، از طریق سفارت ایران در یکی از کشورهای اروپا امتحان پایانترم بدم! حالا چرا چموش؟ چون این بندگان خدا صد سال پیش یک آییننامه ای تصویب کردند که طبق اون موظفاند برای دانشجویانی که به هر دلیل موقع امتحان ایران نیستند، در سفارت خانه امتحان برگزار کنند. اما هیچوقت فکر نمیکردند موجودی پیداش بشه که واقعا بخواد چنین کاری انجام بده. بیچارهها همینطوری یه چیزی نوشتن و تصویب کردند و به عواقبش هم فکر نکردند.
بنابراین تصور کنید قیافهی مسئول محترم رو وقتی پدر بنده بهش خبر داد توی چه دردسری افتاده. :)))
خلاصه در حال حاضر بیشتر از اینکه نگران امتحانم باشم کنجکاوم که ببینم سرانجام این قضیه چی میشه. و این دانشگاه وطنی که از قضا جزو سه دانشگاه برتر ایران هم هست چطوری میخواد این شکری که با تصویب اون آییننامه خورده رو جمع کنه! :))