دارم فکر میکنم بهطور «کلی» در هر برهه از زندگی انتخابهای خوبی انجام دادم. کلی رو از این جهت میگم چون جزییات کارهام واقعا خالی از اشکال نبوده. مثلا اینکه وارد یک رشتهی حقوقی شدم تصمیم کاملا بهجایی بود اما بهتر بود در انتخاب دانشگاه هوشمندانهتر عمل میکردم و صرفا بهخاطر آرزوی سردر فلان دانشگاه اونجا رو انتخاب نمیکردم. یا مثلا در دورهی کارشناسی سیاست بیشتری بهخرج میدادم و روابط بهتری با افراد برای خودم میساختم.
این فکرا از این جهت این روزها زیاد توی سرم میچرخه که الآن دوباره نوبت تصمیمگیری رسیده. باید ببینم میخوام درسم رو توی ایران ادامه بدم یا این کشوری که در حال حاضر هستم. اگر انصراف بدم از دانشگاه ایران، باید هرطور شده توی این یک سال مدرک زبانم رو بگیرم که بتونم همینجا برم دانشگاه.
بماند که پلنهای B بیشماری هم دارم. از بچهدار شدن تا سفر دو ساله دور اروپا و یا اپلای برای کار توی فلان سازمان بینالمللی و حتی خانهدار شدن و تا آخر عمر کتاب خوندن.
کمتر از سه ماه دیگه ۲۴ ساله میشم و بزرگترین غم روی دلم اینه که با وجودیکه «تقریبا »هرجور امکاناتی که بخوام فراهمه تا مسیر دلخواهم رو طی کنم، هنوز نمیدونم دلخواهم چیه و دارم الکی دور خودم میچرخم.