تراپیستم توصیه کرده که وقت خشم و اضطراب دستم را روی سینهام بگذارم و احساسم را درک کنم. راه حل جالبیست این پذیرش. پذیرش از طغیان جلوگیری میکند و انگار کار تمام رواندرمانگرهای جهان همین است: رام کردن وحشیهایی که قصد طغیان دارند.
دستم را روی سینهام میگذارم و سعی میکنم درک کنم که یک خاورمیانهای هستم و بارش مصیبت از چپ و راست در این جغرافیا عادیست؛ میپذیرم که زندگیام لباس زشتیست که حاصل وصله زدن لحظات کوتاه شادی به روزهای متمادی غم است. میپذیرم که حالم خوب نیست. تراپیستم میگوید همین پذیرش یک قدم بزرگ است.
باشد. قبول. میپذیرم. من هم یکی مثل همه.