سلام.
من بی نامم. یعنی نام یا اسمی ندارم، تا زمانی که اسم جالبی به ذهنم برسه با "بی نام" مینویسم.
من تصمیم گرفتم هرشب چند کلمهای کوتاه بنویسم.
بعد از ذخیره کردن و مرتب کردن چند فایل ورد، یاد ویرگول افتادم و البته که نمیخوام با اکانت اصلیم بنویسم.
پس اینجا از روزم، احساساتم و چیز هایی که دوست دارم و ندارم مینویسم.
شما هم اگه میخونین برام کامنت بذارین، خوشحال میشم؛
یا مینویسین و دوست دارین که خونده بشین، من هستم.
بیاین که تو شب های تاریک همدیگه سوسوی نور کوچیکی باشیم؛
راستش وسط عصر هوش مصنوعی و زرق و برق اینستاگرام و چارت همیشه صعودی دلار و دویدن ها و نرسیدن ها،
دلم یه گوشه ی خلوت خواست، یه گوشهی خلوت با کلمهها و آدم هایی که کلمه ها رو میفهمنن و با کلمه ها دوستن، اینجا باهم از فکرای تو سرمون، از عشق و آرزومون و از شکست و ناکامی مون حرف میزنیم و از پشت صفحه های نمایش به هم دیگه لبخند میزنیم و تو دنیای سریع و پر شتاب امروز، با همدیگه مکث میکنیم.
اینجا خبری از متن های آماده و هوش مصنوعی نیست، اینجا دورهمی کوچیکیه برای آدم هایی که هنوزم دلشون برای کتاب کاغذی میره و عاشق بوی کتابن، راستش نمیخوام وقتم رو روی گشتن برای عکس و تیتر مناسب بذارم، البته که شما لایق بهترین ها هستین، ولی اجازه بدین که کنجمون رو همینجوری ساده و بی زرق و برق بذاریم.
خوشحال میشم شما هم چالش هر شب نوشتن من رو انجام بدین، لینک نوشته هاتون رو برام بذارین که بخونمتون.
شب پاییزیتون قشنگ