بعضی حرفها را دوست داری بزنی، اما نمیشود زد. حرفها، گاهی دل میبرند و گاهی دل میشکنند. کلمات، اسباببازیهای خوبی نیستند برای دل. گاهی حرف نمیزنی که آسیب نزنی.
چراغ راهنمایی قصد سبز شدن نداشت. انبوهی از ماشین، در صفی نامنظم و کج و کوله، پشت سر هم ایستاده بودند. پسری با یک دستهی بزرگِ گلِ سرخ داشت بین ماشینها میچرخید. نور کمی که داخل ماشین بود، انقدر کافی بود که درخشش موهایش را بشود دید. برایش مهم نبود که موهایش ژولیده شده است یا نه. البته ژولیده بیشتر بهش میآید. خودش را روی صندلی ماشین ول کرده بود، شانههایش را پایین انداخته بود و پاهایش را روی صندلی به سمت سینهاش جمع کرده بود و به یک گوشه تکیه داده بود. سرش را روی صندلی گذاشته بود و داشت حرف میزد. «چقدر خوبه که بزرگی!» وقتی نگاه متعجب من را دید، ادامه داد «منظورم اینه که مثل بچهها نیستی، مثل بقیه نیستی! میشه باهات یک حرفایی رو زد که نمیشه به بقیه گفت». نگاهش که کردم، خندهام گرفت. دختری بسیار زیبا، تقریبا چهار زانو، کنارم نشسته بود و داشت به سبک خودش، حرفهای دلش را میزد. آرامشی که داشت مسری بود. همین آرامش کل خواستهی من از زندگی است. دختری بسیار زیبا، با چشمانی درشت و کلماتی ساده، در گوشه صندلی ماشینم، همه دنیا را به من هدیه کرده بود.
از میان کلماتی که در ذهن داشتم، آن چیزهایی که دلم میخواست بگویم را دور ریختم و گفتم «خوبه که آدم بتونه کنار یکی، خودش باشه. میتونی کنار من خودت باشی، بدون نگرانی!» بلافاصله در ذهنم به حرفم خندیدم، که چقدر کلیشهای و بیربط بود. شکلکی که درآورد، تاییدی بود بر آب دوغ خیاری بودن حرفم. اما فکر کنم هر دو میدانستیم که حرفم درست است. همه چیز ساده بود. اما کلمات، ساده به ذهنم نمیآمدند.
پسر گل فروش از کنار ماشین رد شد و سریع رفت، انگاری که داخل این ماشین برایش مشتری خاصی وجود ندارد. گلهایش زیبا بود و تازه. امیدوار بود در این وقت شب، در این خیابان شلوغ، کسی برای آنچه دوست دارد گلی هدیه بدهد به آنکه دوست دارد. همین حوالی بود که برای اولین بار به او دروغ گفتم. «میدونی چیه؟ طوری زندگی کن که حسرت چیزی رو نخوری. مثلا من اگه امشب بمیرم، چیزی نیست که به خاطرش خودم رو سرزنش کنم یا حسرتش رو بخورم». آن شب کلا داشتم حرفهای چرت و پرت و قلبه میپراندم. ماست مالی میکردم شاید. کاش انقدر خنگ باشد، که دروغم را باور کند. کاش نداند که من در همان لحظه، داشتم حسرت همان لحظه را کنار خودش میخوردم، وقتی که پسرک گل فروش با سرعت از کنارمان رد میشد.
