خیلی وقت است که صبحها، قبل از اینکه خورشید بزند، بیدارم. خوابیدن را دوست ندارم. خواب برایم مرگی کوتاه مدت شده است. مرگی اجارهای. «حتما جات عوض شده!» اینو گفت و یک تکه بزرگ از شکلاتِ تلخِ قطوری که داشت را در دهان گذاشت. فکر میکردم با این لقمه بزرگی که برداشته، چند ثانیهای حرف نمیزند و یادش میرود داستان. ولی به طرز معجزهآسایی، شکلات را خیلی سریع قورت داد و گفت «به چی فکر میکنی شبها؟». نگاهش کردم، سعی کردم چشمانم را نخواند.
«به تو فکر میکنم. به خودم، به آیندهای که میشه زیباتر باشه. به اینکه چقدر همه چیز ناموزون و دقیق کنار هم قرار گرفته و چقدر درگیرت شدم! به اینکه توی همهی کج و کولهایهات، یک چیزهایی هست که ولم نمیکنه! به اینکه نگاه که میکنی، گره می خورم و کور میشه سر این گره و میره توی اعماق دلم و می افته یک گوشه که دیگه دستم نمیرسه بهش! به اینکه نمیتونی بیتفاوت باشی و تو هم چیزهایی میدونی! به اینکه نمیخوام پابرهنه بپرم وسط زندگیت، که بهت اهمیت میدم و انگاری سالهاست که میشناسمت! که حقته که اینا رو بدونی! که پشتت گرم باشه! اینکه نمیدونم چی میشه! چی بگم! چطوری بگم! نمیشه حرف نزد و از سکوتها لذت برد؟ تو چطوری فکر میکنی؟ ترس و دلبستگی رو میبینم توی چشمات! چشمات! آخ چشمات! {نفس عمیقی کشیدم. دهانم خشک شده بود. شرابِ گیلاسِ تابستانی میخواهم!}. به اینکه دیوونه هستی، ولی میشه یکم دیگه، دیوونهتر باشی؟ به اینکه اینها رو چطوری میشه گفت بهت که ... {سکوتم زیاد نشده؟ یک چیزی بگو!} کلمات سخت پیدا میشن، کنار هم بدقواره قرار میگیرن! کلمات خراب شدن! لعنت بر کلمات! هیچ وقت جایی که لازم بود، به درد نخوردن!!». داشت نگاهم میکرد، لبخندی داشت بر صورت و منتظر بود که بداند چرا شبهایم لعنتی شده اند.
سعی کردم چشمانم را نخواند. ولی خواند. از اینجا به بعد، دیگر یک داستان دیگر است. داستان یک شکلاتِ تلخِ قطور که بهانهای باشد برای حرف نزدنهای روزهای بعد. این داستان واقعی است و دیگر «تو» همه چیز را میدانی.
