حمید، از پشتِ یخچالِ بزرگی که مثلِ یک دیوار بین سالن و آشپزخانه قرار گرفته بود، داشت منو نگاه می‌کرد. تنها کمی از پیشانی و چشمانش معلوم بود. نگاهم که به چشمانش افتاد، سرش را کمی پایین‌تر برد و صدای موسیقی را بلندتر کرد. آهنگی از پاپِ عاشقانهِ فارسی که کلماتِ خواننده در میان سروصدایِ سازها و افکت‌های دیجیتالی گُم میشد و برای کسی هم مهم نبود.
من، مشتری اول امشبش نبودم، ولی اولین بارم بود که اینجا می‌آمدم. سالن تقریبا خالی بود، جز یک زوج جوان که گاه‌به‌گاه از خودشان سلفی می‌گرفتند و زیرلب حرف‌هایی می‌زدند و آرام آرام می‌خندیدند، کسی دیگر آنجا نبود. شاید نور سالن کمی بیش از اندازه زیاد بود، یا شاید من بعد چند روز بی‌خوابی، داشتم زیادی همه چیز را نورانی می‌دیدم.
«اینو ببین! اینجا منو و احمد تازه کارمون رو شروع کرده بودیم! یادش بخیر! ... کجایی؟ حواست هست؟». دستش روی موبایلش بود و یک عکس از میان صدها عکسی که داشت را نشانم میداد. سعی کردم تمرکز کنم و نگاهش کردم. چشم‌هایش زیبا هستند، برای چند لحظه، فراموش کردم برای چه تمرکز کرده بودم. گفتم «تو نمیخوای از این همه عکس بکاپ بگیری؟ حیفه‌ها!». نگاهی کرد، چند لحظه سکوت، زد عکس بعدی و گفت «اینجا رو میخوام بدم به احمد، گفتم باشه برای خودت، من دیگه نمی‌رسم بیام، وقت نمیشه». گفتم «خوش به حال احمد که دوست خوبی مثل تو رو داره، اینطوری می‌تونی هر وقت دوست داشته باشی برگردی اونجا و همیشه یک خونه دوم داری» و دوباره سکوت... انگاری نه من منتظر پاسخ بودم و نه اون حرفی می‌زد. انگاری همین نگاه‌ها، کافی و شاید لذت‌بخش‌تر بودند.
سردرد و سرگیجه داشت کلافه‌ام می‌کرد. نمی خواستم بفهمد. انرژی ام را جمع کردم و لبخندی زدم و گفتم «دمنوشت سرد نشه». نگاهی کرد و خندید. فنجانش را تا لب پر کرد و آرام نوشید. داشتم به این فکر می‌کردم که چقدر این لحظه آرامش‌بخش و دلنشین است. دلم می خواست همینقدر ساده بماند این گفتگو. این آرامش داشت در جانم ته نشین میشد. آرامشی با بویِ به‌لیمو، عطر زعفران و چشم‌هایی عسلی. هیچ کلمه‌ای پیدا نکردم که لایق باشد. گوشی را برداشتم و نوشتم «ممنون برای همه چیز».
