تکرار

این یک داستان بی سر و ته است. مثل خوابی آشفته که آدمی دیوانه، در شبی گرم و تابستانی، روی تختِ شماره یازده آسایشگاه دیده است. تختی در گوشه سمت راست راهرویی بلند، که کسی دیگر یادش نیست هست. دیوانه که باشی، یاد می‌گیری رفتن و آمدن به یک اندازه بی‌معنی هستند. دیوانه‌ها دلشان کوچک است، سبک سفر می‌کنند. از دور که نگاهشان می‌کنی، به احمق‌هایی می‌مانند که دارند بی‌دلیل می‌خندند. که دلیل خنده‌هایشان را نمی‌دانی. چرا باید بدانی؟

باد تقریبا شدید بود و آسمان تقریبا داشت تاریک می‌شد. مشخص بود سردش شده است. وسط خیابانی با سنگ‌فرش‌های ریز و درشت ایستاده بود. لباس تازه‌ای که خرید بود در مسیر باد به پرواز در آمده بود و شالِ صورتی‌رنگی که بر سر داشت، در امتداد باد تکان می‌خورد. کمی آن طرف‌تر، چند درخت کاجِ کوتاه ایستاده بودند و داشتند این منظره را تماشا می‌کردند. موهایش در باد تکان می‌خورد و روی صورتش می‌ریخت، ولی برایش مهم نبود. منتظرم بود.

«چرا نرفتی داخل بشینی؟» این را که گفتم، سعی کردم قدم‌های بلندتری بردارم تا سریعتر به او برسم. «واستادم که بیای با هم بریم. چیز دیگه‌ای اینجا نیست که بخوام برم به سمتش». سعی نکردم که لبخندم رو مخفی کنم. چند وقتی هست که دیگر سعی نمی‌کنم چیزی را مخفی کنم. این یک احساس متقابل است. یک تمایل مشترک برای حقیقتی عریان. قدم‌هایم را کوتاه کردم و آرام نزدیکش شدم. گفتم «بریم بشینیم. هوا سرده و لباست کمه» و در جدالی دردآور، کلمه عزیزم را از پایان جمله‌ام پاک کردم. به سمت تراسِ کافه‌ای رفتیم که ده میزِ بزرگ را داخلش به سادگی جا داده بودند. منظره‌ای بی‌نظیر در مقابل چشمان‌مان بود از بازی نور و تاریکی در شهری شلوغ که تا چشم کار می‌کرد بر پهنه‌ی افق پخش شده بود. طوری نشست که بتواند منظره را ببیند و من طوری نشستم که بتوانم او را ببینم. زیبایی و شیطنت در چشمانش بود، با آرامشی عمیق، کمی غم، کمی هیجان، با چهر‌ه‌ای کم‌رنگ، موهایی طلایی، چشمانی عسلی، لبخندی که بر صورت داشت و نگاهی که گاه‌به‌گاه گره می‌خورد و تا اعماق وجود را گرم می‌کرد.

گفت «با چیزهایی که از من فهمیدی، چرا هنوز اینجا نشستی؟ نمی‌تونم درکت کنم!». گفتم «چیزهایی من فهمیدم، چیزهایی هم خودت گفتی، تو در اوج پیچیدگی، جذابیتی ساده داری! می‌دونی من چقدر دنبال تو گشتم تا حالا؟» که نمی‌دانست. شاید نداند که من چقدر می‌دانم و شاید خودم هم ندانم. اصلا نمی‌خواهم بدانم، انقدر دانستن به چه کار می‌آید وقتی که دیگر گم شده‌ای؟ چند تابستان دیگر باید بیاید و برود که کافی باشد؟
نگاهش که قفل میشد، چند ثانیه می‌ماند. تا خودش را جمع و جور کند و سعی کند تکه‌تکه از آنچه که شاید در ابتدا فکرش را می‌کرد را جمع کند، که شاید دیگر به کارش هم نمی‌آمدند. گم می‌شد و دوباره پیدا می‌شد. اما مگر همه چیز را می‌شد با کلمات گفت؟ با چشم‌ها دید؟ اینکه کنار یک میز، روی تراس یک کافه در ناکجا آباد، بشود برایت مرکز دنیا، کلمه‌اش چیست؟ نگاهش چیست؟ رنگش چیست؟ اصلا مهم است؟

«می‌ترسم که این حس، بعد یه مدت دیگه تموم بشه. پیدا کنی همه چیزهایی که رو میخوای، دیگه تموم بشم برات. تکراری بشم دیگه...» این را که می‌گفت، چشمانش می‌لرزید. عجیبش می‌دانی چیست؟ انگار طوری شده است که کلمات بهانه‌هایی هستند که نگاه‌ها با هم حرف‌هایشان را بزنند. گفتم «تو از تکراری شدن می‌ترسی، من از تکرار نشدنت!»

این یک داستان بی سر و ته است. داستان دختری با لباس‌های صورتی، که دیگر فرار نمی‌کرد.