باد سردی که میآمد داشت اذیتش میکرد. هوا تقریبا تاریک شده بود. آسمان در گوشهای هنوز کمی نور داشت. تا چشم کار میکرد، خانه بود و خیابان و چراغهایی که سو سو میزدند. نشسته بودیم، تقریبا کنار هم، رو به روی زیباترین منظره ممکن از یک شهرِ سیمانی، که شاید جایی برای نشستن دیگر نداشت.
گفت «اینجا رو دوست دارم. چند روز بود که دلم هوای اینجا را کرده بود. ببین چراغها رو که از بالا چقدر قشنگتر دیده میشن! چشماتو باید کج و کوله کنی! {سرش را کج میکند و چشمانش را نیمه بسته} ببین اینطوری کن، میبینی من چی میگم!؟». سعی کردم سرم را کج کنم و چشمانم را نیمه بسته، ولی باز هم این شهر برایم خاکستری بود. گفتم «من چیزی نمیبینم ولی!» نگاهش کردم، سرش کج بود، چشمانش را بسته بود و داشت به طرز خندهداری، به زور ابروهایش را به هم نزدیک میکرد. انعکاسِ نورِ ماهِ شبِ چهارده صورتش را زیباتر کرد بود. باد سردی که میآمد، موهایش را بازی میداد. حواسش بود که دارم نگاهش میکنم. گفت «ببین! اینطوری کن! تلاش کنی میشه!». دلم میخواست خودش را نگاه کنم، ولی نگاهم را به سمت شهر بردم، سرم را کج کردم و چشمانم را نیمه بسته، چراغهای شهر آرام آرام شروع کردند به تکان خوردن و رقصیدن. گفتم «آهاااا. دارم میبینم! چه باحاله!». نگاهی کرد و خندید. لحظهها به اندازه کافی عریان بودند در یک شب گرم تابستانی، تقریبا کنار هم. این شهر را فقط باید با سری کج، چشمانی نیمه بسته و دختری زیبا که زیرِ نورِ ماهِ شبِ چهارده، تقریبا کنارت نشسته است، شاد و رقصان دید...
باد سردی که میآمد داشت اذیتش میکرد. کاش میدانست، در این لحظات، رو به روی زیباترین منظره ممکن از یک شهرِ سیمانی، کسی کنارش نشسته است که قدرش را میداند، که میشود دیگر سردش نباشد.
