خورشید چند دقیقه‌ای بیشتر نبود که طلوع کرده بود. پشت فرمان ماشین، داشتم با سرعتی تقریبا زیاد، در اتوبانی تقریبا خالی، در سکوت، رانندگی می‌کردم. وقت کافی داشتیم که نگرانِ رسیدن به پروازش نباشم. روی صندلی، سرش را به پشت تکیه داده و هنوز خواب بود. دیشب تقریبا نتوانسته بود بخوابد. نورِ نارنجی رنگ و گرمِ خورشید از لابه‌لای درختانِ کنارِ جاده به صورتش می‌تابید. چشمانی که آرایش کرده بود، موهایی که پریشان روی صورتش ریخته بود، خسته بود و آرام. تنها ایراد این صحنه این بود که نمیشد یک دلِ سیر نگاهش کنی. داشت می‌رفت.
نوازش‌های گرم و آهسته‌ی نور خورشید، به چشمانش که رسید، کم کم بیدار شد. نگاهی کرد، نفسی عمیق کشید و بلافاصله لبخندی از ته دل زد. مواظب بودم که تماشای این صحنه، آنقدر حواسم را پرت نکند که نتوانم رانندگی کنم. «بیدار شدی؟ هنوز یکم دیگه راه مونده تا به فرودگاه برسیم. یکم دیگه بخواب که اونجا سرحال باشی...» اینو گفتم و سعی کردم بیشتر به جلویم نگاه کنم. «نه دیگه خواب کافیه، پس کی تو رو ببینم! بعدا وقت هست برای خواب!» این را گفت و کمی پنجره را پایین داد. هوایِ تازه و مرطوبِ صبح از میان درختان انبوهِ کنارِ جاده، ماشین را پر کرد. هوا نه سرد بود و نه گرم، به اندازه عالی بود. دیگر رانندگی داشت غیرممکن میشد! آخر این وسط چرا باید باد هم با موهایش بازی کند؟! خدایا! این دلِ ما به اندازه کافی آشوب نداشت؟
گفت «اگه هشت ثانیه وقت داشته باشی و یک چیزی ازم بخوای، هر چی، که منم بهت میدمش، چی می‌خوای ازم؟» من که هنوز در حال بدوبیراه گفتن‌های خودم با خدا بودم، یکدفعه از این سوالش جا خوردم! با حالی متعجب از اینکه خدا اینقدر سریع پاسخم را داده بود، نگاهش کردم و پرسیدم «هر چی؟ هر چی بخوام؟ مهم نیست چی باشه و تو هم قبول می‌کنی؟» گفت «آره» و مشتاقانه نگاهم کرد. بلافاصله گفتم «اینکه دستاتو بگیرم!»... او که فکر نمی‌کرد به این اندازه سریع جوابش را بدهم، سعی کرد لبخندی که به پهنای صورت بر لبانش نشسته بود را پنهان کند و گفت «دستامو بگیری؟ چه سریع جواب دادی!» میخواستم بگم که من می‌دانم که چه می‌خواهم و چه می‌کنم، ولی دیدم خودش می‌داند، فقط نگاهش کردم و لبخندی زدم و گفتم «آره».
خیلی زود رسیده بودیم به فرودگاه، کارت پروازش را گرفته بودیم و کنار پنجره‌ای بزرگ، روی صندلی‌هایی که تا چشم کار می‌کرد خالی بودند، کمی با فاصله از هم، نشسته بودیم. نور خورشید هنوز هم ول کنِ صورتش نبود. چشمانش خسته بودند و رنگش بیشتر از همیشه پریده بود. دلم می‌خواست کنارش بشینم، در آغوشش بگیرم تا چند دقیقه آرام بخوابد و این نگاه تلخی که در عمق چشمانش داشت را نبینم. اما فاصله‌ی کمی که بین‌مان بود، کمی واقعی‌تر از آن چیزی بود که دلم می‌خواست. گفت «بیا بشین اینجا!» و با دست روی صندلی، جایی چسبیده به خودش را اشاره کرد. گویی این احساسات مشترکی که گاه‌به‌گاه به سراغمان می‌آمد، میل رفتن نداشت. کنارش نشستم، سرش را آرام روی شانه‌ام گذاشت، نفسی عمیق کشید و چشمانش را بست. کاغذی که در دستش بود را آرام برداشتم و تا میخواستم حرفی بزنم، فهمیدم که خوابش برده است. خورشید آرام آرام از روی صورتِ دختری زیبا که داشت می‌رفت، به شانه‌های من رسیده بود و گرمای دلچسبی این منظره را کامل‌تر می‌کرد.
نمی‌دانم چند دقیقه گذشت، اما صدای گوش خراش بلندگوی سالن که با فریادش به دنبال خانم صادقی می‌گشت، بیدارش کرد. نگاهش که کردم، دوباره چشمانش خسته بود. ناخودآگاه گفتم «این جان، چقدر چشمات گود افتاده...» و بلافاصله ناراحت شدم که چرا این حرف را زدم. گفت «حالا نمیشد به روم نیاری؟» و خندید. گفتم «چیزی نیست حالا، یکم سعی کن رسیدی بخوابی، درست میشه!». بدون توجه به حرف‌هایی که داریم می‌زنیم، دست چپش را به سمتم دراز کرد و گفت «بیا بگیر! دستمو بگیر اگه دوست داری». نگاهش کردم، دردی در سینه‌ام شروع به حرکت کرد و گفتم «نه دیگه، الان نه». او که انتظار نداشت، به شوخی دست راستش را به سمتم دراز کرد و گفت «پس بیا اینو بگیر!» منم لبخندی زدم و گفتم «پاشو بریم، داره دیر میشه».
داشتم به سمت در خروجِ سالنِ فرودگاه می‌رفتم. برگشتم و پشت سرم را نگاه کردم، از لابه‌لای شیشه‌ها، دختری را دیدم که داشت برایم دست تکان می‌داد و خداحافظی می‌کرد. دستی تکان دادم و سرم را برگرداندم. کاش امروز، همین الان، ساعت ۶:۳۰ صبح تمام میشد. امروز دیگر کافی بود.
پسری با قدبلند و چهارشانه، کمی علاقه‌مند به داستان و هنر، موهایی خرمایی که در میانش چند تار سفید هم هست، بی‌تعلق به این شهر و مردمش، با دلی کوچک و دستی که دستانِ دختری که داشت می‌رفت را نگرفت، روی دستم باد کرده است.
