ویرگول (خبرنگار ۱۴۰۱) گزارش خبری _ فرهنگ و توسعه || در دنیایی که مرز میان «امنیت» و «حبس»، و «دلسوزی» و «سرکوب» کمرنگ شده است، برگزاری کارگاهی با عنوان «آسمان را نسوزان، به اوج پرواز کن»، فراتر از یک نشست آموزشی ساده، به یک بیانیۀ زیستی بدل شد. در این کارگاه که با حضور جمعی از فعالان فرهنگی و مخاطبان برگزار شد، بحث از مهارتهای زیستن به میان آمد، اما آنچه در لابلای گفتگوها جریان داشت، فراتر از تکنیک بود؛ بحث از «بقای انسانی» در میانۀ یک «جنون دستهجمعی» بود.
طراح و مجری کارگاه، با رویکردی متفاوت، به جای تمرکز بر مفاهیم انتزاعی، بر روی «تجربیات ملموس» تمرکز کرد. حضار در طول نشست، از تجربههایی سخن گفتند که نشان میداد چگونه در روزگار حاضر، «بقا» خود به یک هنر و یک چالش بزرگ تبدیل شده است. کارگاه به شکلی پیش رفت که انگار شرکتکنندگان در حال بازخوانی زخمهای مشترک خود بودند؛ تجربههایی از تلاش برای حفظ «بالهای رویا» در میان فشار سنگین واقعیتهای اجتماعی.
در این نشست، بحثها به این نقطه رسید که ما چگونه با «تبرهای کهنه» و نگاههای محدود، به دنبال کندن پرهای دیگران هستیم تا شاید خود، کمی سبکتر به پرواز درآییم. این پارادوکس، یعنی استفاده از تخریب دیگری برای رسیدن به اوج، محور اصلی گفتگوهای ملموس میان حضار بود.
در میانه گفتگوها، سایه سنگین مفاهیمی همچون «اجتماعِ گورستانی» و «پروازِ توهمی» بر فضای کارگاه سنگینی میکرد. شرکتکنندگان به شکلی دردناک از تقابل میان میل به اوج و نیروهای مهارکننده سخن گفتند؛ نیروهایی که گاه در لباس «پدر»، «مادر» یا «امنیت» ظاهر میشوند، اما در واقعیت، قیچیهای تقدیر و زنجیرهای بالها هستند.
در پایان این نشست پر از تامل، دکتر بقایی، طراح و مجری کارگاه، برای تکمیل این تجربه زیسته، از قطعه شعر تکاندهنده خود با عنوان «آسمانسوزی» پرده برداشت.
شعر بقایی تنها یک اثر ادبی نبود، بلکه نتیجۀ تمام بحثهایی بود که در کارگاه جریان داشت. او با زبانی صریح و گزنده، «جنون دستهجمعی» جامعهای را ترسیم کرد که برای رسیدن به آرامشِ کاذب در وحشت، خود دست به آتش زدنِ بالهایشان میزنند. عباراتی نظیر «بالها را میسوزانیم، که از قضاوت راحت شویم!»، گویی خلاصه تمام چالشهای مطرح شده در کارگاه بود؛ میل به حذفِ «خودِ واقعی» برای همگام شدن با استانداردهای خفقانآور جامعه.
شعر با تصویری تلخ از «زمین به مثابه زندان» به پایان رسید، جایی که تنها چیزی از آسمان باقی مانده، خاکستر است.
به گزارش خبرنگار ما؛ کارگاه «آسمان را نسوزان» نه تنها ابزارهای جدیدی برای تحلیل وضعیت موجود ارائه نداد، بلکه با بهرهگیری از قدرت کلام و تجربه، آینهای در برابر حضار قرار داد تا ببینند آیا در مسیر پرواز هستند یا در حال جمعآوری خاکسترِ بالهای خود.
./. /. /.