چرا با بخشیدن، خودمان را نجات میدهیم؟ (در جستوجوی کیمیاگری بخشش)
ویرگول (خبرنگار ۱۴۰۱) _ ادبیات توسعه|| همه ما حداقل یک بار، از کینهای که در قلبمان نگه داشتهایم، خسته شدهایم. همان سنگینیِ عجیبی که وقتی به یاد یک بیعدالتی یا یک آسیب میافتیم، روی سینهمان سنگینی میکند.
اما آیا تا به حال فکر کردهاید که این کینه، در واقع چه کسی را زندانی کرده است؟ ما فکر میکنیم با نگه داشتنِ این خشم، داریم از حقمان دفاع میکنیم، اما در واقع، داریم خودمان را در یک سلول تاریک حبس میکنیم.
دکتر حجت بقایی، در اثر جدید خود با نام «کیمیاگری بخشش»، نگاهی متفاوت به این موضوع دارد. او از یک مفهوم بسیار مهم حرف میزند: "صلحِ درونی، پیششرطِ صلحِ بیرونی است."
او معتقد است تا زمانی که در درون خود، با سایههای گذشته و زخمهای قدیمی در جنگ باشیم، هر چقدر هم که در دنیای بیرون تلاش کنیم تا آرام باشیم یا صلح ایجاد کنیم، این صلح، مانند یک خانۀ کاغذی در برابر طوفان خواهد بود.
✓ بخشیدن، یعنی شستنِ خودمان: جمله جالبی در این اثر هست که من همیشه در ذهنم میماند: «بگذارید احساسات شما مانند رودخانهای شفاف باشد، تا سیاهیهای درونتان را بشوید.»
این یعنی بخشش، یک عملِ «بزرگمنشانه» برای دیگران نیست؛ بلکه یک عملِ «حیاتی» برای خودمان است. ما با بخشیدن، در واقع داریم آن سنگینی را از روی دوش خودمان برمیداریم تا بتوانیم دوباره، سبک و رها، حرکت کنیم. این همان «کیمیاگری» است؛ تبدیل کردنِ زهرِ کینه به اکسیرِ آرامش.
اگر میخواهید در دنیای پرآشوبِ امروز، آرامش را پیدا کنید، شاید بهتر باشد به جای جنگیدن با جهان، از جنگیدن با خودتان دست بکشید. از درون شروع کنید، تا جهان، خودبهخود تغییر کند.
///
#کیمیاگری_عشق
#آرامش