مهندس محسن خلیلی؛ معمارِ شبکههایِ همافزایی در صنعت ایران
به قلم: دکتر حجت بقایی، فعال روابط عمومی _ دبیر ستاد مردمی مشاورین تحقیق و توسعه صنعت ایران
ویرگول(خبرنگار ۱۴۰۱)ـ خبرنگار شبکۀ روابط عمومی _ اگر بخواهیم نقشه راهِ صنعتیِ ایران را در نیمقرن گذشته ترسیم کنیم، نام «محسن خلیلی» نه فقط به عنوان یک صنعتگر، بلکه به عنوان یک «پیونددهنده» و «شبکهساز» در تار و پود آن نقش بسته است. میراث ایشان تنها تأسیس یک برندِ محبوب (بوتان) نبود؛ بلکه خلق یک «فرهنگِ مدیریتی» بود که صنایعِ پراکنده ایران را به یک پیکرۀ واحد و همافزا تبدیل کرد.
✓ از شعلههای گاز تا گرمایِ انجمنها: ایشان با درک این واقعیت که صنعت در انزوا شکوفا نمیشود، مسیر خود را از نوآوری در صنعت گاز آغاز کرد. او گاز مایع را به خانههای ایرانی آورد، اما مهمتر از آن، «فرهنگِ استانداردسازی» و «توزیع هوشمند» را به صنعت ایران معرفی کرد. او به خوبی میدانست که یک صنعتگر تنها مسئول تولید خود نیست؛ بلکه بخشی از اکوسیستمی است که باید با سایر بخشها در ارتباط باشد.
✓ بنیانگذاری «انجمن مدیران صنایع»؛ نقطه عطفِ همبستگی: تأسیس «انجمن مدیران صنایع» توسط ایشان، یکی از هوشمندانهترین اقدامات در تاریخ اقتصاد ایران بود. پیش از آن، مدیران صنعتی عمدتاً به صورت جزیرهای عمل میکردند. مهندس خلیلی با بینشی استراتژیک، بستری ایجاد کرد تا:
اولاً_ صدای واحد صنعتگران شنیده شود: او با این انجمن، پل ارتباطیِ مستحکمی بین بدنه صنعت و سیاستگذاران ایجاد کرد.
دوماً_ تجربیات، متبلور شوند: او معتقد بود که دانش مدیریتی باید بین صاحبان صنایع دستبهدست شود. این همان نقطهای است که امروز ما در ستاد مردمی مشاورین تحقیق و توسعه، آن را به عنوان «انتقال تجربه» دنبال میکنیم.
سوما_ توسعه به عنوان یک ارزش جمعی تعریف شود: ایشان ثابت کرد که موفقیت یک صنعتگر، در گرو موفقیتِ زنجیرۀ تأمین و فضای کلی صنعت کشور است.
نقش مهندس خلیلی، نقشِ «بافتِ همبند» در پیکرۀ صنعت ایران بود؛ کسی که با نگاهی فراتر از سودآوریِ شخصی، به فکر اعتلای کیفیتِ زیستِ صنعتیِ ایران بود. ما در ستاد مردمی مشاورین تحقیق و توسعه، این «منشِ صنفی» و «باور به کار جمعی» را بزرگترین یادگار ایشان میدانیم.
امروز، راهِ پرفروغِ او در انجمنها و تشکلهایی که بنیان نهاد، ادامه دارد و ما بر خود واجب میدانیم که با تأسی از این نگاهِ یکپارچهنگر، مسیرِ توسعۀ دانشبنیان را با قدرتِ بیشتری بپیماییم. یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.
./. /. /.