معجزه در کوچههای یمن: درس بزرگ قلبهای سفید
[حجت بقایی]
در اقصای یمن، آنجا که خورشید
به روی خاکِ غم، لبخند پاشید
معلم، نوال، با عشقی عمیق
میانِ دانشآموزانِ پاک و صدیق
کلاسی خسته، در فقر و نداری
ولی سرشارِ شور و بیقراری
به پاهایشان نگاهی کرد و لرزید
به رؤیای کفشهای تازه خندید
به شاگردانِ خود، با شوق و امید
نویدِ یک هدیه داد، با رایِ تأیید:
«کسی گر نمرۀ کامل بگیرد
به پایش کفشِ نو، در بر بگیرد»
همه با غیرتی از جنسِ آتش
به رویِ درسها کردند کنکاش
چو تصحیح شد اوراقِ آنان
درخشیدند، در اوجِ امتحان
همه ممتاز گشتند، بیکم و کاست
نوال از این همه شادی، چه برخاست!
کشیدند قرعه و شد نامِ "وفاء"
"وفاء عبدالکریم"، آن مهلقا
کفشها را گرفت و بغض وا شد
در آن دم، مدرسه غرقِ صفا شد
ولی وقتی که شب آمد، نوال دید
حقیقتی که در دل، شعلهای چید
تمامِ آن ورقها در قفس بود
پر از نامِ "وفاء" بود و نفس بود
همه نامِ رفیقِ خود نوشتند
ز خود و کفشِ خود، یکسو گذشتند
صدایِ گریۀ زن در سکوت است
که این ایثار، فراتر از قنوت است
شوهرش ساعت فروخت و کفشها خرید
تا به هر دانشآموز، نوری دمید
خدا در این یمن، بیدار گشته
هزاران خیر، در این کار گشته
"روزِ قلبهایِ سفید" شد نامِ این روز
که میتابد به دنیا، تا ابد، روز و شبافروز
./. ./. ./.
بر اساس یک داستان واقعی ،،،