ویرگول(خبرنگار ۱۴۰۱) فراتر از ارسالِ موج؛ رسانۀ ما در تلۀ «خودشیفتگیِ تولید» گرفتار است یا «ارتباط»؟
حجت بقایی _ در دنیایِ پیچیدۀ امروز، «روابط عمومی» دیگر نه یک بخشِ تزیینی برای بهبودِ چهره سازمان، بلکه قلبِ تپنده استراتژیهای بازار است. اما یک پرسشِ بنیادین و تکاندهنده، باید در ذهنِ هر مدیر و کارشناسِ رسانهای نقش ببندد: "آیا ما در حالِ «ایجادِ ارتباط» هستیم، یا صرفاً در حالِ «تولیدِ نویز» برای اثباتِ وجودِ خود؟"
✓ ارکانِ یک رسانه تپنده:
یک فعالیتِ روابطعمومیِ موفق، تنها بر پایه تجهیزاتِ فنی بنا نمیشود؛ بلکه بر چهار ستونِ استوار، ساخته می شود:
در گام اول؛ مخاطبشناسیِ دقیق: پیام بدونِ شناختِ نیاز، مخاطب و زبانِ او، تنها یک «بیانیۀ توخالی» است.
گام دو؛ تولیدِ محتوایِ هدفمند: محتوا باید «ارزشآفرین» باشد، نه صرفاً «تولیدمحور».
گام سه؛ استفاده بهینه توان فنی: قدرتِ رسانهای باید در خدمتِ انتقالِ دقیقِ پیام باشد، نه در خودنمایی با تجهیزاتِ بدونِ استراتژی.
گام چهارم؛ خلاقیتِ سازمانیافته: خلاقیتِ کارکنان، موتور محرکۀ رسانه است؛ اما خلاقیتِ بدونِ هدایت، تنها به سردرگمیِ برند منجر میشود.
✓ زنگ خطر؛ وقتی «درآمد» جایگزینِ «پیام» میشود:
با این حال، یک حقیقتِ تلخ در لایههای زیرینِ بسیاری از سازمانها در حالِ شکلگیری است. ما با نوعی از «انحرافِ حرفهای» مواجهیم که در آن، برای برخی مدیران و کارکنان، دیگر «مخاطب» یا «پیام» اهمیتی ندارد. برای این گروه، رسانه تنها ابزاری است برای تثبیتِ جایگاهِ شغلی، دریافتِ بودجه و تأمینِ درآمدِ شخصی.
در این نگاهِ محدود، موفقیت با «تولیدِ بیشتر» و «هزینهکردِ بیشتر» سنجیده میشود، حتی اگر این فعالیتها هیچ اثرگذاریِ واقعی بر بازار نداشته باشد. این رویکرد، رسانه را از یک «ابزارِ استراتژیک» به یک «ماشینِ مصرفِ بودجه» تبدیل میکند.
✓ خطرِ «سرایتِ رفتاری»؛ فراتر از یک خطای فردی:
بزرگترین تهدید برای یک واحدِ روابطعمومی، این نیست که یک کارمند یا یک مدیر، نگاهی درآمدمحور و بیهدف داشته باشد؛ بلکه خطر اصلی در «مسری بودنِ این رفتار» نهفته است.
وقتی فرهنگِ «تولیدِ برای تولید» و «اولویتِ درآمدِ شخصی بر هدفِ رسانهای» در لایههای مدیریتی نفوذ کند، این رفتار مانند یک ویروس در بدنه سازمان سرایت میکند. کارشناسانِ جوان، به جای یادگیریِ «هنرِ ارتباط»، «هنرِ بودجهخواری» را میآموزند. این چرخه، نه تنها رسانه را در کوتاهمدت از نظر مالی تهدید میکند، بلکه در بلندمدت، به کلِ سازمان آسیب میزند و سازمان را به سمتِ سقوط در «اقتصاد نویز» سوق میدهد.
✓ نتیجهگیری: روابطعمومیِ حرفهای، یعنی مسئولیتپذیری در برابرِ هر کلمهای که منتشر میشود. اگر هدفِ ما تنها تداومِ جریانِ بودجه و درآمد است، ما رسانه نیستیم؛ ما صرفاً بخشی از یک چرخۀ بیهوده اتلافِ منابع هستیم. بیایید دوباره به اصلِ مطلب بازگردیم: (رسانه، پلی است میانِ سازمان و مخاطب؛ نه ابزاری برای عبور از رویِ نیازهایِ مخاطب.)