ویرگول(خبرنگار ۱۴۰۱) در نشستِ اخیر «کارگاه شعر و ترانه هوشمک»، دکتر حجت بقایی با ارائه جدیدترین سروده خود با عنوان «تراژدی وارونگی مهر»، پنجرهای تازه به سوی آسیبشناسیِ روابطِ انسانی در جامعه مدرن گشود. این اثر که در فضایی انتقادی و با نگاهی جامعهشناسانه سروده شده است، به نقدِ تغییرِ اولویتهایِ عاطفی در فضای زیستِ معاصر میپردازد.
بقایی در این گزارشِ منظوم، «وارونگیِ مهر» را نه یک پدیده ساده، بلکه یک تراژدیِ ساختاری میداند که در آن، جایگاهِ شفقت و حمایتِ انسانی دچارِ جابجایی شده است. این سروده که با استقبالِ حاضران در کارگاه مواجه شد، بر این محور استوار است که «مهرِ ورزیدن»، زمانی که از مدارِ کرامتِ انسانی خارج شده و به حوزههای دیگر معطوف گردد، نوعی «قحطِ عاطفه» را در لایههای پنهانِ جامعه ایجاد میکند.
این رویکردِ انتقادی که در آثارِ اخیرِ بقایی مشهود است، نشاندهنده گرایشِ وی به «آموزههایِ اصلاحِ اخلاقِ زیستی» است؛ دیدگاهی که در آن، هنرمند نه تنها ناظر، بلکه روایتگرِ گسستهایِ بنیادینِ اخلاقی در جامعه است.