صبح و کافهای در زرجوب رشت
(دکتر حجت بقایی)
صبح
نرسیده به زرجوبِ رشت
کافهای کوچک
پنهان
در پیچ و خم کوچهها
جایی که
بوی چای تازه
با بوی خاک بارانخورده میآمیخت.
زنی جوان آنجا بود
دستانش
پر از زندگی
هر روز
پیش از طلوع کامل
کافه را میگشود
میچید
میریخت
و لبخندش را
با هیچکس شریک نمیشد
اما انرژیاش
از پشت پنجرهها
مثل نور خورشید میتابید.
پیرمردی
هر صبح میآمد
آرام و بیسر و صدا
با چشمهایی که
هزار قصه داشت
مثل پدری که
به تنها دخترش سر میزند
هر روز مینشست
و در سکوت
صبحانه میخورد
هیچگاه حرف نزدند
جز سلام و جواب ساده
اما در این سکوت
زبانی دیگر بود
زبانی از
نیاز و حضور
از بودن کنار هم
از آنچه
نمیشود گفت
اما باید باشد.
عشق را
مخفی میکنیم
چون میترسیم
که اگر آشکار شود
کثیفش کنیم
مثل بازیگری
پشت نقابی پنهان
و هر روز
با نقابی تازه
بازی را ادامه میدهیم.
پیرمرد و دختر
دو غریبهی نزدیک
که هر کدام
نیاز به دیگری داشتند
اما نمیدانستند
چگونه این نیاز را
به زبان بیاورند.
اگر نبود این نیاز
شاید مرگ
رنگی دیگر داشت
اما مرگ
حاصل حسرتهاییست که
در دل نداشتنها زاده میشود.
داشتنِ چیزهایی که
شاید
ارزششان را نمیدانیم
و گاهی
تنها
نفس کشیدن و نگاه کردن است
در یک صبح آرام
در کافهای کوچک
کنار زرجوبِ رشت.
+روزنوشتهای مشاور تحقیق و توسعه
#زرجوب
#رشت
#زندگی
#کافه