شکست، سکوی پرتابی به سوی قلهها
(دکتر حجت بقایی؛ مشاور تحقیق و توسعه)
در جهانی
که تابلوهای نئون موفقیت
همهجا
چشم را پر میکنند
و تریبونها
فقط
نام فاتحان را فریاد میزنند
من ایستادهام
در انتهای راهی
که آغازش
با یک رؤیا شروع شد
و اکنون
پر است از ردپای تردید.
من
از زخمهای درون خود گذشتهام
از سایههای طولانیِ بیپناهی
از اتاقهای بیپنجره
از پروندههایی که
نه بسته میشوند
و نه باز میمانند
بلکه مثل زخم
همیشه
در حال چرککردنند.
شکست
نام دیگر این مسیر است
نه نقطه ای برای پایان
بلکه منحنیِ تندِ فهمیدن
جایی که سقوط
یادآوری میکند
زمین هنوز هست
و تو باید زمین بخوری
چون ما هنوز انسانیم.
و انسان باید زمین بخورد
تا بُنیِه اش محکم شود
من شکست خوردهام؟
نه…
من فقط ایستادهام
در ایستگاهی
که قطارها
شاید دیر میرسند
و شاید هرگز نرسند.
دکتر بقایی میگفت:
شکست
سکوست
نه سنگ.
از آن بالا برو
نه اینکه
زیر آن دفن شوی.
و من فکر میکنم:
آیا کسی هست
که بدون لغزیدن
راه رفتن را یاد گرفته باشد؟
بدون افتادن
دویدن را؟
آیا میشود صعود کرد
بیآنکه
از درهها عبور کرد؟
من مشقهای زندگی را
با جوهر اشک نوشتم
و حالا
این دفتر
فقط دفتر خاطرات نیست
دفتر ایستادگی است.
یاد گرفتم
از اساتیدم
که رشد
از دل زخمها میروید
و بزرگ شدن
با درد
معنا پیدا میکند.
که سازمانها
گاه بزرگترین خیانت را
نه با برگهی اخراج
بلکه
با نادیده گرفتن انسان
انجام میدهند.
من در تاریکی
به شمعِ اندیشه
پناه بردم
نه به مشعلِ نفاق.
و اگرچه
راهی که آمدم
پر از سنگریزههای تمسخرو
تنههای سیاسی بود
اما کفشهایم هنوز
نشانهای
از حرکت دارند.
در گوشهای نشستهام
و به این فکر میکنم
که شاید
شاید
باید معنای شکست را عوض کرد.
نه واژهای برای بازندهها
بلکه
زادگاهی برای دوباره ساختن خود
یعنی تولد دوباره.
آیا شکست خوردهام؟
یا فقط
از یک توهم پیروز بیرون آمدهام؟
شاید شکست
همین لحظهایست
که دیگر
به حرفهای ساختگی باور نداری
و جرات کردهای
واقعیت را
هرچند تلخ
ببینی.
حالا میدانم
مهم نیست
چند بار افتادهای
مهم این است
که از هر زمینخوردنی
یک تکه
از حقیقت را برداری
و آن را
در ستونهای وجودت بکاری.
شاید
سازمانها
هیچگاه قدر ما را ندانند
حق ما را نشناسند
شاید فهرستها
هرگز نام ما را نخوانند
هیچ وقت تیتر یک نباشیم
شاید شاگردانمان
از ترس جایگاهشان
حتی به ما سلام هم نکنند
اما
ما
خودمان را
از یاد نبردهایم.
و این
پیروزیِ خاموشیست
که در دل شکستها
ریشه کرده.
من به آینده
فکر میکنم
نه بهعنوان مسیری ساده
بلکه
چون نبردی شریف
میان آنچه هستم
و آنچه باید باشم.
و اگر روزی برسد
که دوباره
فرصت انتخاب داشته باشم
باز هم
راه صدا را میروم
نه فریاد را
راه صداقت را
نه سازش را.
و در انتها
به خود میگویم:
تنها کسی که شکست نخورده
اصلاً تلاشی نکرده است.
و این یعنی
من هنوز در میدانم
زنده
ایستاده
و مشتاق طلوع.
+روزنوشتهای مشاور تحقیق و توسعه
طبق قولی که داده بودم از اول شهریور ۱۴۰۴ بعد از چند سال دوبازه شروع کردم، ولی شفاف با مخاطبین،
امیدوارم برای مخاطبین، مراجعین و همراهان مفید فایده باشد...
#شکست
#پیروزی
#دکتر_حجت_بقایی
#مشاور_تحقیق_و_توسعه