شعر: نه با شوخی، نه با خنده، با آنها ترانه ای ننوشتم
(دکتر حجت بقایی)
من
با دلم آمدم
که شاید کسی در این شهر
واژه را بفهمد
نه فقط وزن را
شاید کسی مرا بفهمد...
با واژههایی که شبها
از لای پلکهایم می چکید
بیاجازهی خواب
مثل اشکِ بیصدا...
آمدم تا ببینم
آیا هنوز کسی هست
که شعر را
نه با وزن
که با جان بفهمد؟
گفتم:
شعر نو
نیمایی
سپید
و شاید ترانهای برای بازار...
شاید نانی از واژهها...
اگر دستی به سرش بکشید
آنها
خندیدند
نه بلند
نه مستقیم
با لبهایی بسته
و چشمهایی که حرف میزد
که یعنی: نه...
در دلشان گفتند:
«تو نمیتونی!»
اما بر زبانشان آمد:
«موفق باشی، تو میتونی!»
و این، بدتر بود...
هیچکس نگفت
کجای راه اشتباه است
یا حتی از کجا شروع کن...
فقط نگاه کردند
فقط رد شدند
با نگاهی محترمانه
من ماندم و
یک مشت واژه
با شعرهایی که نه ترانه شدند
نه تصحیح...
برای شبکه ای که مال آنهاست
و من ساکتتر از قبل
و دلی
که یاد گرفت
گاهی باید
خودت
منتقد خودت باشی
وقتی حتی مشاور
خودش را جدی نمیگیرد
ولی خدا وکیلی
ای کاش
دست کم راهنمایی می کردید
که نکند دل کسی بلرزد؟
یا نکند ما زیادی صادقیم؟
+روزنوشتهای مشاور تحقیق و توسعه