«مرزبان اینجاست؛ بی ادعا»
(دکتر حجت بقایی)
مرز
در امتدادِ لبخندِ هیچ ویترینی نیست
و مرزبان
در ترازِ قابهای شیشهای تعریف نمیشود.
مرزبان
یعنی همین استخوانهای یخزده در شیبِ تندِ گردنه
یعنی همان پیراهنِ عرقکرده در لهیبِ بادِ سیستان
که خاک را با نامِ «میهن» در آغوش میگیرد.
مرزبان
همان لحظهای است
که ماشه
به اعتبارِ بودنِ او
بیدار میماند.
آه! حسین!
تو که دستهایت را در جیبِ بادِ فراموشی نگذاشتی
و آنجا که حقیقتِ وطن
در گروِ یک «نرفتن» بود
تو «ماندی»
و تمامِ هستی خود را
به شعلههای دفاع سپردی.
نه ادا، نه نقاب؛
فقط سکوت بود و سلحشوری
و دستهایی که حالا
در تاریخِ این خاک
به بلندایِ قلههای مرزی
بیدست
پرچمِ عزت را استوار نگهداشتهاند.
ما مدیونِ همین «نبودنها» هستیم،
مدیونِ همان مرزبانِ بیادعایی که
شرافتش را
به هیچ بادی نفروخت.
./. /. /.