«حجت بقایی»
سفید، آبی، سیاه...
مثل ملوان در مستطیل سبز.
فوتبال ایران بیملوان
مثل رنگینکمان بدون رنگ اصلیست؛
ملوان
قوی سفید انزلیست
که از افق خیس موجها
می آید
و تن
به طوفان میسپارد.
انزلی
شهرِ بارانهای بیقرار
شهر کوچههای
آغشته به مه
جایی که دریا
رگ حیات شهر است
و بلوار ساحلی
خاطرۀ
قدمهای خستۀ مردانیست
که تسلیم را نمیشناسند.
تمرینهای سخت ساحلی
جنگ پاها
با شنهای داغ
جنگ اراده
با موجهای سرکش
جایی که
عرق پیشانی
با شوری آب دریا
گره میخورد.
و اینک
مازیار زارع...
با نگاهی
از جنس باران و ترکش
با صلابت دریای کاسپین
کنار خط طولی زمین
فریاد میکشد:
«بجنگ!
برای پیراهنی که
نام دریایی را با خود دارد...»
اینجا
زمین مسابقه
میدان نبرد است؛
نه
میدان اثبات اصالت.
توپ
مثل گوی بلورینیست
که
حقیقت پاهای خسته را روایت میکند.
هر پاس
نبض یک شهر است
هر گل
پرچمیست که
در باد شمال
به احتزاز درمیآید.
و
در پس تمام این دویدنها
در عمق نگاه هر هوادار
نامی بزرگ میدرخشد
اسطورهای که
زمان حریف یادش نشد:
«سیروس قایقران»...
روح امواج
کاپیتان ابدی قوهای سفید.
او که
از دل همین ماسهها برخاست
با قلبی
به وسعت کاسپین
و پاهایی که
توپ را
به رقص آگاهی
وا می داشت.
سیروس
تنها یک نام نیست
قطبنمای
هر ملوانی است
وقتی کشتی تیم
در توطئۀ امواج سهمگین
گیر میافتد.
صدای او
هنوز از آن سوی خاطرهها میآید:
«بدو!
دریا
هیچوقت متوقف نمیشود...»
پس برخیز!
ای بازوان زنگارگرفته در خواب!
ای طوفانزدگان امیدوار!
فوتبال
بهانهایست
برای زنده ماندن
برای ایستادن روی پاهای خود
حتی وقتی
تمام دنیا،
بر ضد تو
سوت میزند.
سفید بپوش
آبیِ بیکران را
نفس بکش
از سیاهی ناامیدی
عبور کن.
تو ملوان این روزگاری
کشتیت را
به سوی خورشید هدایت کن
حتی اگر باد
مخالف باشد...
حتی اگر دریا
طوفانیتر از همیشه
غرش کند.
ـ ایران، گیلان، ملوان