در کنار آدمهای دودی
(حجت بقایی)
حقیقت
بارِ سنگینیست
که روی شانههایم
به میراث مانده است
از روزی که
چشم گشودم و دیدم
آدمها
نقابهایشان را با نخهای نامرئی
به پوستِ صورتشان دوختهاند.
من
محکوم به دیدنم؛
محکوم
به شنیدنِ صدایِ شکسته شدنِ دروغها
وقتی که لبخندهایشان
بویِ «نیاز» میدهد
و دست دادنهایشان
شمارشِ سکههاییست
که در ذهن دارند.
دیگر چه فرقی میکند؟
وقتی عدالت
در گوشۀ دنجِ کتابهای کهنه
خاک میخورد،
و عشق
تنها نامِ مستعاریست
برایِ تصاحب.
بارها خواستهام
فریاد بزنم:
«آهای!
این سایههایی که به دنبالش میدوید
فقط قامتِ کوتاهِ خودتان است در غروب!»
اما گلویم
پر از کلماتِ بلعیده شده است؛
کلماتی که وقتی بیرون میآیند
در هوایِ آلودۀ این شهر
پیش از رسیدن به گوشِ کسی
خفه میشوند.
خدا
اجازۀ تظاهر را
از من گرفته است
شاید به جبرانِ تمامِ دروغهایی که دیگران
برایِ زنده ماندنِ «منِ پوشالیشان»
به خوراکِ روحِ خویش میدهند.
من
تنهایم
مثلِ یک حقیقتِ عریان
در زمستان
که رهگذران
برایِ نلرزیدن
از نگاه کردن به من
شالگردنهایشان را
بالاتر میکشند.
و این بازی
این داد و ستدِ حقیرِ واژهها
اینکه
«چگونه استفاده کنم تا استفاده نشوم»
چقدر بیزارم
از این میدان...
چقدر بیزارم
از این بازارِ مکاره که
نامش را گذاشتهاند: «زندگی».
من
همچنان ایستادهام
خسته
اما شفاف
در میانِ
اینهمه شیشۀ دودی
منتظرِ طوفانی که
تمامِ این نقابهایِ دوخته شده را
با خود ببرد
و بگذارد
آدمها
فقط برای لحظهای
رو در رویِ خودِ واقعیشان
بایستند.
آنگاه
شاید
دلی
برایِ شنیدنِ «حقیقت»
پیدا شود.
./. /. /.