شعر: دخترکی هستم در خیابان
(دکتر حجت بقایی)
دخترکی هستم
با دستهای کوچک
که چرکِ روزگار
بر روی انگشتانم نقش بسته است
چشمهایم روشناند
مثل آسمانِ پاک بعد از باران
اما دلِ من
زخمخورده و سنگین
در میانهی خیابانهای سرد و بیرحم
رادیو میگوید بهار میآید
ولی من
در این گرد و خاک و دود
بهاری نمیبینم
تنها
صدای وعدههایی که از دور میرسد
و در کوچههای من
رنگی از زندگی نیست
میگویند بیکاری کم شده
ولی من هر روز
در بین ماشینها
به دنبال لقمهای میگردم
که شاید زندگیام را نگه دارد
پاداش فرهنگیان
و داروهای بهتر
داستانهاییست که از تلویزیون میآید
اما من
کودک خیابانی
جز درد و گرسنگی
چیزی به یاد ندارم
نیروگاهها ساختهاند
چراغها روشن
اما در دل من
همچنان تاریکیست
و امید
مثل شعلهای کوچک
در بادهای سرد
میلرزد و خاموش میشود
چشم دوختهام به آسمان
به بهاری که شاید بیاید
خربزه و خیار را
با خود بیاورد
و زندگی را
در این خیابانهای فراموششده
شکوفا کند