شعر: «آنالوجه؛ معجزۀ دستهایِ بیدار»
[حجت بقایی]
اینجا
در آغوشِ کوههایی که نگهبانِ اعتماد به نفسند
روستایی قد کشیده است
که نامش «آنالوجه» است.
اینجا
کسی در انتظارِ نانِ آسمان نمینشیند
دستها
سیمایِ تقدیر را با عرقِ کار
شکل میدهند.
اینجا زمین، تنها گندم نمیدهد؛
اینجا، آهن و پلاستیک، در دستانِ جوانانِ خلاق
به چرخی برای حرکت و راهی برای توسعه تبدیل میشود.
صدایِ کارگاههایِ کوچک
در گوشِ درههایِ چادگان میپیچد
این موسیقیِ زیباترینِ حماسه است؛
حماسۀ ایستادن
حماسۀ ساختن.
کوهنوردانی که از مسیرهایِ دشوار میگذرند
وقتی به حریمِ این روستا میرسند
گامهایشان آرام میشود
به تماشا میایستند
آنها اینجا فقط سنگ و خاک نمیبینند
آنها
«اراده» را میبینند که در کوچهها جریان دارد.
آنالوجه
سرمشقِ روستاهایِ جهان است.
خانههایی که هرکدام کارخانۀ یک اندیشه است
مردمانی که «خلاقیت» در رگهایشان جاریست.
تو
ای آنالوجه
نه تنها بر نقشه
که بر پیشانیِ این سرزمین میدرخشی.
تو چراغی هستی
که نشان میدهی
چگونه میتوان از دلِ سختترین صخرهها
آیندهای روشن ساخت.
نامت
تا همیشه
بلند و تابناک باد.
////
حجت بقایی؛ مشاور تحقیق و توسعه، با افتخار تقدیم به اهالی روستای آنالوجه
۲۱/۰۶/۱۴۰۵
//////////
#آنالوجه
#چادگان
#اصفهان
#شعر_سپید
#روستای_ایرانی
#ادبیات_فارسی
#حجت_بقایی
#گزارشگر
#مشاور_تحقیق_و_توسعه
@hojjatbaghaei